In zijn boek Schiet niet op de pianist voelt J. Bernlef diverse jazzmusici aan de tand over het verschil tussen componeren en improviseren. Uit de uiteenlopende observaties blijkt dat een eenduidig antwoord niet voor het oprapen ligt, maar men is het erover eens dat louter improviseren niet bestaat. Improviseren in zijn meest zuivere en ideale vorm, het volstrekt 'autobiografisch' spelen - de musicus verzint zijn eigen muzikale materiaal en de vorm ontstaat ter plekke - is een illusie. Nog afgezien van de buitengewoon romantische originaliteitsopvatting die hieraan ten grondslag ligt.