De innige verstrengeling van maffia en samenleving is in Rusland allesbehalve nieuw. Een kwart van de bevolking heeft in kampen of gevangenissen gezeten. En is daar vertrouwd geraakt met de criminele ethiek. De gegevens over de maffia stammen met name uit een reeks artikelen in de Izvestija, oktober 1994, en het blad Transition, uitgegeven door het voormalige Radio Free Europe; verder boeken van onder meer Claire Sterling, Andrej Illesj en Arkadi Vaksberg, en geschriften van ex-kampgevangenen als Joez Alesjkovski, Vladimir Boekovski, Alexander Dolgun, Lev Klejn, Leonid Pljoesjtsj, Andrej Sinjavski, Varlam Sjalamov en Aleksandr Solzjenitsyn. DE BASIS VOOR de huidige maffia in Rusland is in de tijd rond de revolutie gelegd: door een amnestie in februari 1917 kwamen grote groepen criminelen op vrije voeten, die zich terstond in organisaties verenigden. Niet lang daarna namen misdadigers die zichzelf 'urki' ('geharde criminelen') noemden de macht in het criminele circuit in handen. Deze urki stelden zich neutraal op jegens het regime van Lenin en de zijnen en beperkten zich tot het najagen van hun eigen voordelen. De enige wet waaraan zij zich hielden was hun eigen onderwereldcode - vandaar dat zij de naam meekregen van 'dieven-in-de-wet'.