Het irritante van prijzen voor acteerprestaties is de ouderwetse hokjesgeest die eruit spreekt. Mannelijke en vrouwelijke spelers blijken ineens te behoren tot onvergelijkbare categorieen, zoals bij de meeste sporten gebruikelijk is. Maar het ergste is het onbetwistbare onderscheid dat er blijkt te bestaan tussen een hoofdrol en een bijrol. Dat schijn je af te kunnen lezen aan de hoeveelheid tekst die een acteur uitspreekt. Daar worden dan zeker ook de salarissen op berekend. Uit verzet tegen die vanzelfsprekend gehanteerde hierarchie heb ik ooit in de jaarlijkse enquete van het Theaterjaarboek Dik Boutkan de beste acteur genoemd, vanwege zijn rol in de voorstelling Gebeurd in Turijn. Zijn twee medespelers waren namelijk allebei genomineerd voor een acteerprijs, allebei in de categorie van hun eigen sekse waar alleen Hoofdrollen voor in aanmerking komen.