We verstaan de taal van de wederopbouwarchitecten niet meer. Waar zij met de ruimten die ze schiepen vrijheid en zelfontplooiing meenden te suggereren, zien wij onherbergzame lelijkheid. Toch lijkt de tijd gekomen voor een voorzichtige herwaardering De moderne jaren vijftig en zestig: De verspreiding van een eigentijdse architectuur over Nederland. Tot en met 7 juli 1996 in het Nederlands Architectuurinstituut, Rotterdam. Het gelijknamige boek is geschreven door Hans Ibelings. Uitg. NAi uitgevers, f49,50. ALS IK IN HET fotoalbum van mijn ouders blader, gebeurt het wel eens dat ik plotseling op een fragment architectuurgeschiedenis stuit. Niet dat mijn ouders iets in de melk te brokkelen hadden op dat gebied. Nee, het is de inrichting van de huiskamer die mijn aandacht trekt. Wat ik toen ik klein was typisch vond voor ons huis, blijkt met terugwerkende kracht een illustratie van een algemene tendens. Dat zo vertrouwde interieur is namelijk een voorbeeld van de sobere smaak waarmee veel jonge mensen in de jaren zestig hun huis inrichtten: eenvoudige stoelen, tafels en kastjes, een strak, teakhouten wandmeubel, ijle lampen. Het was een klein huis, maar dank zij deze terughoudende, luchtige inrichting toch ruim genoeg. De spulletjes waren goedkoop, maar zagen er niet goedkoop uit.