Toen de stukken van William Shakespeare in wereldpremiere gingen (tussen 1590 en 1610), werden de rollen van vrouwen gespeeld door mannen, beter gezegd: door mooie, fragiele jongens. Het publiek accepteerde dat - wat heet: de boy actors waren in Shakespeares dagen razend populair. De Engelse bard speelde met dit verschijnsel in sommige van zijn teksten ook een spel: een meisjespersonage (gespeeld door een jongensacteur) verkleedt zich noodgedongen als jongen, een andere vrouw in het stuk (ook gespeeld door een jongensacteur) wordt op die jongen hopeloos verliefd. Fictieve verwarring gestapeld op de verwarring van de toeschouwer. De bron hiervoor lag in een officieel verbod voor vrouwen om toneel te spelen. De stedelijke overheid van Londen zag theater als prostitutie. Trouwens ook als ziekte: bij iedere pestepidemie werden de theaters gesloten.