Voor de wet is hun positie er stukken beter op geworden, maar echt veilig voelen zwarten zich nog niet in Zuid- Afrika. Al was het alleen maar vanwege de laatste rage onder verwarde blanke mannen: 'de decemberjacht'. DE ZON SCHIJNT, de hemel is blauw. Een zwarte man met een wit schortje voor serveert glazen vruchtensap aan blanke mevrouwen langs de kant van het zwembad. Aan mijn tafeltje is het ook een zwarte man die de koffie inschenkt; een andere zwarte man schuift de tuinstoelen aan. Het gazon van het Country Hotel in Magaliesburg is een oase van vogelgetjilp en soezerige ontspanning. Behalve voor de zwarte mannen aan mijn tafeltje. Ze zijn net gemeenteraadsleden geworden, al werken ze nog steeds voor de blanken van Magaliesburg en worden ze soms nog aangesproken met boy. Aarzelend beginnen ze te praten over dat ene probleem waar ze, nu ze officieel dorpsbestuurders zijn, iets aan zouden willen doen: het decemberjagen, ook wel white christmas, zoals de blanken het noemen. Opmerkelijk genoeg bestaat het verschijnsel, zeggen ze, pas sinds een jaar of vijf.