In de wereld van digitale informatie is de grens tussen woord en daad heel dun. Dat geldt voor het leven en voor de dood. UITEINDELIJK besloot de Newyorkse psychiater Sanford Lewin dat de zwaar gehandicapte Joan Greene moest sterven. In de maanden ervoor had hij haar van een bedeesde en verdrietige vrouw zien opbloeien tot een uitbundig en zeer gewaardeerd lid van hun besloten gemeenschap. Ze had een vrouwenpraatgroep opgezet, stond altijd klaar met goede raad en had binnen korte tijd met verschillende mensen diepe vriendschappen ontwikkeld. De jaloerse Lewin begon zich te ergeren aan de populariteit die zij had opgebouwd binnen de gemeenschap waar hij haar zelf nota bene in had geintroduceerd. De enige oplossing die hij zag was om haar te laten verdwijnen, maar hij wist dat het te veel zou opvallen als dat van de ene dag op de andere zou gebeuren. Daarom zette hij haar dood in scene. Joan zou op vakantie gaan, en aangezien hij wist dat ze door haar zwakke lichamelijke gesteldheid vrijwel geen weerstand had, besloot hij dat Joan zou moeten bezwijken aan de beet van een giftig insekt.