'Amerikanen zijn het liefst verdoofd, gevoelloos', zegt de schrijfster Kathryn Harrison over haar landgenoten. Haar romans gaan over alles wat aan de pijngrens raakt: seks, drugs en geweld. 'Ik voel liever pijn dan helemaal niets.' Kathryn Harrison, Gif. Vertaald door Marijke Emeis, uitgeverij Meulenhoff, 374 blz., f45,- NU DE TWEEDE van haar drie romans in het Nederlands is vertaald, is Kathryn Harrison een paar dagen in Amsterdam. Na Geschonden (Exposure, 1993) verschijnt nu Gif (Poison, 1995), een roman die zich afspeelt in het Spanje ten tijde van de Inquisitie. Net als in haar (nog niet vertaalde) debuut Thicker than Water (1991) steekt Harrison haar preoccupatie met het kwaad niet onder stoelen of banken. Verdorvenheid en schoonheid liggen dicht bij elkaar, en genot bestaat niet zonder pijn. Door haar (zeker niet uit de duim gezogen) beschrijvingen van perverse driften, verborgen angsten en wrede seksuele mishandelingen heeft ze voor haar komst een gefluisterd soort verwachting opgeroepen: zou ze echt zo duister zijn? Zo anorectisch? Zo extreem? Pervers?