Van Ostayens poezie wordt wel gezien als 'kinderlijk naieve omlijning van een dinggeworden geluk'. Kinderlijk? De denker zit voortdurend de dichter op de hielen. En Van Ostayen beoogde niets minder dan de wereld te veranderen HET ALLEREERSTE gedicht van Paul van Ostaijen dat ik ooit onder ogen kreeg, wekte onmiddellijk mijn afkeer. Dat had alles te maken met de omstandigheden waaronder ik het te lezen kreeg: gezeten in de schoolbanken, te midden van mijn leeftijdgenoten van elf, twaalf jaar. Dat wil zeggen: als een van de oudere, 'grotere' leerlingen van een lagere school in een volkse wijk van een klein provinciestadje, waar je om allerlei redenen in 'de zesde', zoals dat toen nog heette, maar beter geen kinderachtig ventje meer kon zijn. Komt meester met 'Marc groet 's morgens de dingen' aanzetten!