 |
'O God, waar ben ik toch?' jammert de vrouw in het bed naast dat van m'n moeder. Jammert - niet denigrerend bedoeld maar om zowel wanhoop als volume uit te drukken. Ze ligt opgerold op haar zij onder een dunne witte katoenen deken. Alleen pikzwarte ogen achter brilleglazen zijn te zien. Ze kijkt naar me, als de dieren die we deze winter op de televisie gered zien worden door brandweerlieden en vogelbeschermers - doodsangst.
| Tweet |
Sommige artikelen zijn online alleen beschikbaar voor vaste-abonnees.
Geen toegang? Klik dan hier om u te abonneren of neem voor slechts vier euro week-toegang tot het gehele digitale archief en lees De Groene van deze week tevens in pdf op uw scherm of iPad.
Als u wel al een abonnement op de Groene Amsterdammer heeft maar nog geen gebruikersnaam en wachtwoord, klik dan hier om u te registreren.
Wachtwoord vergeten? Klik hier om deze opnieuw op te geven.
