1. Marijn van der Jagts stukken over televisie en aanverwanten lees ik met plezier, maar dat van vorige week begreep ik niet. Ze beschreef een uitzending waarin Catherine Keijl Jerry Springer te gast had. Het kwam erop neer dat Keijl Springer confronteerde met fragmenten uit zijn en haar programma om te concluderen dat die van haar minder onzorgvuldig en grof waren. Maar Springer zou haar door hebben gehad en de vloer met haar hebben aangeveegd, tot vreugde van Marijn van der Jagt. Nou verbaast het me niks dat Springer Keijl aan kan als het om verbaal geweld en intimidatie gaat. En dat Keijl een wezenloos programma maakt waar ze regelmatig als kip zonder kop doorheen rent, ik neem het onmiddellijk aan. Alleen, als een hyperintelligente en brutale rotzak met een programma waarin mensen nog net niet gestenigd worden, gehakt maakt van iemand die een tuttenprogramma heeft en de brutaliteit om Springer te kritiseren, waarom zouden wij daar een warm gevoel van moeten krijgen dat op niets meer berust dan op leedvermaak? Met welke argumenten, die Van der Jagt kennelijk overtuigden, rechtvaardigde Springer zijn programma dan? Ze worden niet genoemd.