Willem Oltmans, Memoires 1961-1963. Uitg. Papieren Tijger, 333 blz., 345,- EEN INTERVIEW met Willem Oltmans sla ik nooit over. Zijn memoires lees ik met een gretigheid waar ik zelf soms van sta te kijken. Het is die grillige, speelse geest van hem. Ik erger me aan de ene kant dood aan zijn mateloze ijdelheid, zijn niet te stuiten arrogantie, zijn geflirt met alles wat naar elite riekt. Want alleen een Willem Oltmans is in staat om als serieus punt van kritiek tegen Luns op te werpen dat hij ooit slechts 'seiner derde klasse van de marine' was. Maar er is ook een andere kant. De snob Oltmans zit zichzelf voortdurend dwars in een niet te stuiten, destructieve drang tot eerlijkheid. Zijn naïviteit kent daarbij geen grenzen en zijn meningsvorming is haast zo onvoorspelbaar als de bijbehorende argumentatie.