Op de televisie troost alleen de VPRO de thuisblijver. Door Michaël Zeeman. En door jonge documentairemaaksters. Eerder al bood een zendgemachtigde jongeren een kans en gaf hen het thema 'familie' mee. Net als de VPRO nu. Ik kan die redacteuren wel volgen: voor je het weet stellen jongelui 'de wereld' aan de orde en verzuipen in vrijheid en budgetoverschrijdingen. Dicht bij huis, dicht op de huid, en als het goed is blijkt die wereld daar al te beginnen. Neemt niet weg dat verstandige ouders hun kinderen verbieden documentairemaker te worden, want met rode oren kijken in het binnenhuis, letterlijk en figuurlijk, van de buren is heel wat veiliger dan object te worden van vragen van het eigen kroost. 'Papa, ik ga een film over jullie maken.' 'Over mijn lijk, kind.' Of vriendelijker: 'Wacht maar tot ik dood ben.'