IN HET NIEUWSTE BOEK van Ton Lemaire, een verzameling essays getiteld Wandelenderwijs, lijkt nauwelijks nog de filosoof aan het woord. De associaties zijn losjes, speels, niet of nauwelijks onderbouwd. Regelmatig formuleert Lemaire irritant slordig, zoals over de Vlaamse gaaien in de Dordogne: 'Soms zie je er een met een eikel in de bek. Ze verzamelen daar veel van in de herfst en dragen zo onbewust bij tot de verspreiding van het eikenbos.' Onbewust? Waar gaat dit over? Op andere momenten steekt de omslachtig formulerende filosoof de kop op, zoals in: 'Op de autoweg heerst de verte als zodanig.' Zo'n zin brengt je op het spoor van een even diep- als onzinnige mijmering.