IN MEI 1944 kocht de negentienjarige Jacques van Doorn in Maastricht het boek Intellect en macht van Sal Tas. Hij las het boek van de linkse en joodse politicus annex essayist met 'rode oortjes'. De latere hoogleraar sociologie verbaasde zich erover dat een socialist als Tas zich vooral baseerde op Nietzsche en Machiavelli. Nietzsche werd wel vaker voor allerlei, soms zeer dubieuze, karretjes gespannen, maar Machiavelli was een auteur die over het algemeen slechts vol afgrijzen werd genoemd. En toch pleitte Tas in zijn uit 1937 daterende boek voor een 'nieuw machiavellisme', dat wil zeggen voor 'een nieuwe maatschappelijke techniek, een politieke kunst'.