De ondergang van de wereld is zo'n prachtig thema dat het me verbaast hoe weinig schrijvers zich eraan wagen, zelfs in dit fin de siècle. Komt dat doordat er gauw een moralistische kant aan zit? Moraal is immers uit de mode in de conventionele literatuur. Dat zou verklaren waarom sciencefictionschrijvers er niet huiverig voor zijn, want die slaan de moraal gewoon over. Ook kinderboekschrijvers, nooit beducht voor het fantastische, grijpen er rustig naar. Het laatste voorbeeld van een serieuze Nederlandse ondergangsfantast was Belcampo, met zijn apocalyptische beeld van het Overijsselse Rijssen. Hij wordt terloops opgevoerd door zijn opvolger in het genre, Klaus Siegel.