TOEN IK VIJFTIEN was en school meestal meed alsof er varkenspest was uitgebroken, kwam de conrector, een pater-jezuïet, een keer bij ons thuis op bezoek. Mijn moeder schonk een kopje thee voor hem in. Hij hoefde geen koekje, zei dat hij meteen terzake wilde komen. Dat mijn gedrag hem namelijk al een tijdje ernstige zorgen baarde. Het had er alle schijn van dat ik dreigde totaal te ontsporen en daarom zou het, zo meende hij, voor iedereen de beste oplossing zijn als ik tijdelijk in een instelling zou worden opgenomen.