In zijn Groene-essay van 13 augustus neemt Joost Niemöller de publikatie van mijn boek Wandelenderwijs te baat om in enkele kolommen de strekking van mijn hele werk te ontmaskeren als '(aards-)conservatief'. In dezelfde Groene wordt zijn stuk aangekondigd onder de kop: 'Natuurnostalgie: Ton Lemaire en andere ecofascisten', een grove aantijding die in het essay zelf niet door argumenten wordt onderbouwd. Het was me al opgevallen dat alles wat te 'groen' lijkt of ook maar zweemt naar New Age in De Groene meestal verdacht of belachelijk wordt gemaakt. Zo kreeg Jozef Keulartz in De Groene van 29 november 1995 de gelegenheid een karikatuur te maken van de genuanceerd denkende milieufilosoof Zweers. Nu is het mijn beurt.