Twee dagen geleden stond ze ineens op mijn antwoordapparaat. Mijn oma. Ik had niet gedacht dat het ooit zover zou komen. Dat er een geslaagde transactie zou plaatsvinden tussen mijn oma en het apparaat. Mijn oma vindt een antwoordapparaat niet handig. Ze vindt het een sta-in-de-weg. 'Ik bel je wel eens op', zei ze tot nu toe steevast als ik haar sprak. 'Maar dan krijg ik dat blikken ding. En daar praat ik niet tegen.' Vroeger kreeg ze haar kleindochter nog wel eens aan de lijn als ze belde. Daar hoopt ze op, die enkele keer dat ze mijn nummer draait. (Zij draait nog echt - het toestel van mijn oma is van voor de druktoetsen, mijn zoon van drie zou niet weten wat hij ermee aanmoet.)