IN ZIJN VORIGE essaybundels, Onleefbare waarheden (1990) en Schoten in de concertzaal (1993), viel al de fascinatie op die Arnold Heumakers koestert voor de zwartste kanten van de romantische traditie. Intense aandacht was er voor extreme auteurs als Sade, Bataille, Céline en Jünger, schrijvers die de esthetische ruimte die ze veroverden vooral aanwendden voor de cultivering van het Kwaad. Die belangstelling staat rechtstreeks in verband met Heumakers' visie op literatuur. Leven en lezen - en daarmee ook literatuur en politiek - beschouwt hij als gescheiden terreinen. In de literatuur mogen alle maatschappelijke waarden worden opgeschort omdat ze een vrijplaats is van het menselijk tekort, voor 'onleefbare waarheden', een ruimte waarin we, om het met Heumakers' woorden te zeggen, de potentiële fascist, zelfmoordenaar, sadist, antisemiet of verkrachter in onszelf tegenkomen.