DE MOOISTE verkiezingsprogramma's worden in vertwijfeling geboren. Dat was voor de verkiezingen van 1994 het geval bij de PvdA. Wat mensen bindt tilde de PvdA uit boven de fixatie op de onvermijdelijke electorale depressie. Dat programma was meer een essayistische beginselverklaring dan een catalogus. Tevergeefs bladerden vele belangstellenden door het geschrift op zoek naar specifieke uitspraken over hun specifieke onderwerp. De lezer trof er wel een poging in aan om de taak van de Nederlandse sociaal-democratie aan het eind van de twintigste eeuw te definiëren. Het verband met de uiteraard nogal concrete financiële paragraaf had dan ook iets willekeurigs. Het blijft een probleem om kwaliteit in kwantiteit uit te drukken.