WIE DE dichtbundels overziet die Stefan Hertmans - naast romans, verhalenbundels en essays - tot nu toe publiceerde, heeft misschien in eerste instantie het gevoel in een omgevallen boekenkast terechtgekomen te zijn. In zijn eerste bundels, Ademzuil (1984) en Melksteen (1986) doet hij het met de directe verwijzingen nog rustig aan, evenals in het latere Verwensingen. Maar in bijvoorbeeld Zoutsneeuw (1987) of Bezoekingen (1988), en veel sterker nog in Het narrenschip (1990), in de 'tekst voor vier stemmen' Kopnaad (1992) en ook in bundels als Muziek voor de overtocht en Francesco's paradox (respectievelijk uit 1994 en 1995) wemelt het van de namen. Trakl, Benn, Pound, Hindemith, Pergolesi, Valéry, Cézanne, Stevens, Lenz, Hölderlin, Nietzsche, Panamarenko, Petrarca - het houdt maar niet op. Dat is voor hedendaagse Nederlandse poëzie op zijn minst ongewoon.