ANNO 1997 BESTAAT de klassenstrijd in Rusland voornamelijk uit het plaatsen van plaagstootjes. Dat wil zeggen: publiekelijk. Onder de oppervlakte broeit het in de Communistische Partij van de Russische Federatie (KPRF). Sinds haar val, nu zes jaar terug, verkeert de partij in een tamelijk diepgaande identiteitscrisis. In feite vertoont ze twee kanten die elkaar in hoge mate tegenspreken. De ene kant laat de wettelijke erfgenaam zien van wat ooit de sovjet-eenheidspartij was. Deze kant wenst Jeltsin liever vandaag dan morgen op de mestvaalt van de geschiedenis. In de taal van partijdocumenten: 'De toekomst is aan ons! Socialisme en communisme zijn onsterfelijk!' De andere kant is het meer officiële gezicht van de partij, de kant die haar leiders graag laten zien. Die partij heeft geleerd van de vroegere fouten. In het parlement schrikt die kant zelfs terug voor het indienen van een motie van wantrouwen.