The Game van David Fincher is een zogenaamde plot-driven film. Alles draait om de afloop. Fincher heeft daar veel gevoel voor. In zijn daverend duistere serial-killer-film Seven kwam het einde als een schokkende beloning voor een door spanning gemartelde toeschouwer. Bij The Game is het slot juist niet naargeestig. De kijker mag uiteindelijk opgelucht ademhalen. Het was maar een spelletje! De mores van de filmkritiek verbiedt het prijsgeven van de plot. Niet dat iedereen zich daaraan houdt. In het novembernummer van Sight and Sound, toch nog altijd terend op zijn oude status van eerbiedwaardig filmkritisch monument, valt bijvoorbeeld het verloop van het verhaal inclusief de plot nauwkeurig na te lezen. Maar omdat een film als The Game alleen onderhoudend is als je de afloop niet kent, is hier een waarschuwing op zijn plaats. De lezer die voor zichzelf het spannende spel van het zien van The Game niet wil bederven, moet na de witregel niet verder lezen.