Straffe drinkers zijn grote zwijgers. Zo ook Carl Huet, centraal personage in Willem Jan Ottens nieuwe stuk, De nacht van de pauw (Het Nationale Toneel, regie: Ger Thijs). Carl (Rik van Uffelen) is op het moment van de handeling weliswaar al één jaar van de drank af, maar dat griezelige zwijgen heeft-ie nog niet verleerd. Als zijn ex-vrouw Emma hem vertelt waarom hun zoon Tim zeven jaar geleden zelfmoord pleegde, zakt Carls hoofd zwijgend op zijn borst. Emma (Geert de Jong) praat maar door. Ik heb begrepen dat sommige recensenten haar indelen in de categorie van de mensen van wie je zou willen dat ze eens hun bek hielden. Maar dat is precies Emma's tragiek: ze kan, ook na zeven jaar, niet meer ophouden met spreken. Ze heeft Tim begin jaren zeventig bijna laten 'wegmaken' (op bevel van Carl). Vanaf het moment dat Tim zichzelf uit de geschiedenis heeft gegumd, móet en zal Emma de herinnering aan Tim levend houden. Daarin gesteund door haar nieuwe levensgezellin, de blinde Joanna.