Het handjevol bezoekers in het piepkleine zaaltje van het Filmmuseum staart naar de bewegende beelden op de wand. Twee schuine zwarte strepen zijn er te zien, die elkaar bovenaan ontmoeten. Boven die smalle, omgekeerde V strekt een breed, lichtblauw vlak zich uit, met daarin een geel cirkeltje. Even zijn de toeschouwers stil, niemand weet precies wat het beeld voorstelt. Dan klinkt er ineens het bijbehorende geluid. Een stem bootst het geluid van een race-auto na: het brullen van een motor en het piepen van de remmen. Het blauwe vlak helt nu eens naar links, dan naar rechts. En ineens is het beeld overbekend: het toont een weg die tot aan de horizon reikt. De toeschouwers zitten in een denkbeeldige auto, en de horizon waar zij op uitkijken beweegt mee met de scherpe bochten die de auto maakt.