Laten we hem in bescherming nemen. Tegen zichzelf. Laten we hem eerst rustig laten worden door sussende woorden om zijn oren te vlechten. Dan zullen we hem bij de hand nemen of een vriendelijke arm om zijn schouders leggen en hem, zonder dat hij het in de gaten heeft, aan het gewoel en de straatrumoer onttrekken en richting een comfortabele stoel met hoge rugleuning laten schuifelen. Dan zullen wij hem op zijn gemak moeten stellen door hem op een van zijn lievelingslekkernijen te trakteren: een glas kraanwater en een gevulde koek bijvoorbeeld. En als hij weer begint te zaniken dat de koek wel erg veel naar genadebrood smaakt, zullen we hem dit uit zijn hoofd moeten praten. Alles is een kwestie van toewijding, begrip en geduld. Ja, datzelfde geduld dat hij tot onze grote ontsteltenis nu kwijt is geraakt.