Uiteindelijk werd het toch een wat overdadige Kerst. Niet vanwege het eten - al ben ik haast gestikt in een konijnepoot die ik, na drie keer beslist weigeren, toch op mijn bord kreeg, en ook niet vanwege de drank, omdat we besloten hadden dit jaar voor kwaliteit te gaan en nu eens níet voor kwantiteit, zodat we alles bij elkaar twee flessen rood, twee wit en één fles cognac hebben gedronken, wat werkelijk niet veel is gezien het aantal kerstdagen en het aantal gasten. Die waren het niettemin roerend met ons eens dat het een goed streven was om het niet langer in de overdaad te zoeken, en zo dwaalden onze gedachten af naar de overdaad aan boeken van het afgelopen jaar, naar de overvloed aan loze uitgeversbeloften, en naar de overdaad aan recensenten bij Vrij Nederland.