HET IS SOMS even slikken met de huidige seventies-revival. Het campgehalte is bijna te erg, alsof het allemaal maar één grote grap was. Over de Spreiding van Macht, Kennis en Kapitaal en Joop den Uyls Grote Werkgelegenheidsplan hoor je niemand meer. Ik bedoel, ik heb persoonlijk ook de beste dagen van mijn jeugd thuis voor de buis doorgebracht bij Avro's Toppop met Ad Visser en het Showballet onder leiding van Penny de Jager. Maar om die twee twintig jaar na dato nu weer verenigd te zien? Je krijgt er het sinistere gevoel van door de tijd te worden ingehaald. Liever had ik gehad dat Ad naar Nieuw-Guinea was afgereisd voor een workshop in het bespelen van de door hem zo innig geliefde papoea-hoorn en nimmer was teruggekeerd - uitgegroeid tot een soort Jim Morrison van de New Age, met duizend Penny de Jagers huilend aan zijn lege graf.