Wat we vaak vergeten wanneer we lezen: we lezen onszelf. Poëzie, maar ook proza, wordt door de meesten van ons nog steeds gelezen als ging het enkel om de emoties en gedachten van de schrijver of dichter. Kloos: het gedicht is de haarfijn-precieze weergave van wat in het innerlijk van de dichter leeft. Dat mag zo zijn, het mag zijn wat de dichter misschien al schrijvend probeert te bereiken, maar voor de lezer is een gedicht een merkwaardig geslepen spiegel die hem in de allereerste plaats iets van zichzelf laat zien. In het beste geval: iets wat hij nog niet kent, maar desalniettemin wel herkent.