Er was een tijd waarin de artistiek gedisponeerde medemens zich met graagte voorstelde de grens met de gekte te overschrijden. Dichters en schilders beschouwden dat wel als summum van ongewoonheid, toen de kunstenaar eenmaal naar de marge van de samenleving was gedrongen. Als hij toch de nar van de burgers moest zijn, dan maar meteen een hele gare nar. Het was ook in die dagen dat idiotie werd geformuleerd als één stap voorbij de genialiteit. Veel genieën zetten die fatale stap, niet eens allemaal in een gevorderd stadium van syfilis, en velen sloegen vervolgens de hand aan zichzelf. De kunst van deze doorgeschoten genieën verkreeg als vanzelf een extra glans: hoewel een en ander niet direct te begrijpen is, moet het wel geniaal zijn. Het komt immers uit de krochten van een briljant brein, uit het voorgeborchte van een volgende wereld.