DE EMANCIPATIE van de jazz, als ik dit enigszins neerbuigend zo mag noemen, was dus in de jaren zeventig een feit. En daarmee had de jazz zich dezelfde uitzonderingspositie geschapen als de moderne klassieke muziek. Uitvoeringen van de allermodernste jazz - in Nederland ook wel 'piep-piep-knor-muziek' genoemd - konden rekenen op een publiek dat op de vingers van een paar handen te tellen was. Op opnamen van deze muziek kun je het aantal toehoorders dan ook aan de hand van het magere applaus nauwkeurig vaststellen.