LISSABON - Een bezoek aan de Expo '98 is vooral een oefening in geduld. De wachttijden voor de diverse attracties uit het tijdperk van de virtual reality en postmoderne architectuur kunnen oplopen tot de draconische hoogten van drie tot vier uur. Pal aan de rivier waar Amalia Rodrigues al zingend de was deed, Fernando Pessoa al daverend van de Port-wijn de glorie der oceanen bezong, en J.C. Bloem zijn collega-dichter Slauerhoff tokkelend op de luit voor zich zag, is een vijftien kilometer lange high tech-stad verrezen, compleet met futuristische kabelbaan en kleine autootjes die zo uit de Thunderbird 4 lijken te komen. Maar tussen al die mobiliteit van het volgende millennium komt het uiteindelijk toch aan op wachten, zoekend naar een stukje schaduw, te veroveren op een moordende zon.