De ziekenfondsman eist dat vader vanwege zijn leeftijd de artsenpraktijk beëindigt. Maar die wil doorgaan, zij het in maatschap met zoon. Hij verplettert de grauwe ambtenaar in vloeiende volzinnen en verlaat de spreekkamer zonder de bureaucraat een blik waardig te keuren. Die kijkt bedremmeld, de zoon verzaligd. 'Ogenblikje', zegt hij en loopt vader achterna. 'Pa, hoe leer je dat? Met een paar woorden iemand zo op zijn plaats zetten?' Het antwoord luidt ten onrechte niet: 'Derderangsromans lezen, jongen, en dan een cursus scenarioschrijven bij de LOI.' Want na twee van 26 afleveringen In de praktijk heeft de oude dokter nog geen mensenzin uitgesproken en is niemand van vlees en bloed de revue gepasseerd. Zoals ook plots en situaties artificieel en hoogst onwaarschijnlijk zijn.