De produktie van 'Götterdämmerung', het vierde en laatste deel van Wagners Ring in een regie van Pierre Audi, brengt weinig nieuws over het voetlicht. De wereld-es die we nog kennen uit de vorige ensceneringen domineert het podium. De jaarringen lopen als een catwalk vlak langs het publiek en vallen ter hoogte van de coulissen uiteen in losse vlakken, die als enorme armbanden het speelvlak omringen. Dat geeft de grote ruimte een zekere beslotenheid, terwijl de boom zelf op doeltreffende wijze het idee van tijd en herhaling in zich draagt. l'Histoire se répète. Want zo wordt de liefde tussen Brünnhilde en Siegfried, net als die van Siegmund en Sieglinde in 'Die Walküre', aan diggelen geslagen.