Je gaat naar een belangrijk internationaal festival als dat van Venetië om de nieuwe films van echt grote regisseurs te zien. Je neemt op de koop toe dat de festivalleiding ook films selecteert van regisseurs die helemaal niet groot zijn. Je kunt speculeren over de aanwezigheid van films die je eigenlijk helemaal niet wilt zien, maar dat is allemaal niet echt relevant. De redenen zijn namelijk allemaal pragmatisch: met de ene film komt een ster naar het festival, met de andere wordt een invloedrijke distributeur afgekocht en met weer een andere wordt een vriendje een plezier gedaan. Soms slaat de balans te ver door naar de pragmatische kant en dan heb je als filmliefhebber een reden om te mopperen.