'Dood of de gladiolen' was een staande uitdrukking bij ons in het dorp. Pas later begreep ik dat het hier geen tegenstelling maar een nevenschikking betreft: een gladiool is niet alleen een snel stervende bloem, maar ook een afgeleide van het Latijnse 'gladiolus' - het kleine zwaard waarmee Romeinse soldaten na een nederlaag op het slagveld zelfmoord pleegden. De voorstelling De gladiolen gaat over zo'n zelfgekozen dood. Drie jongens slikken een pil en melden ons dat die over precies één uur hun einde betekent. Dat is in de realiteit onzin - bij vrijwillige euthanasie slik je een papje van pillen en na een paar minuten ben je in coma. Maar dat doet er in theater niet toe. Het fictieve gegeven is boeiend: je hebt nog één uur - wat doe je daarmee? Wat wil je nog aan elkaar kwijt?