Ik kan het beeld al vijf dagen niet van mijn netvliezen spoelen. Een man gehurkt naast een bijna levenloos lichaam. Zijn van het bloed druipende handen vormen een dubbel kussentje van warmte, zodat het hoofd van het slachtoffer de beet van het ruwe wegdek, na die van de autobumper, wordt bespaard. Het leven in de straat lijkt gestold. De tijd is niet meer dan een voetnoot onder aan een half geschreven bladzijde. De rug van de gehurkte man schokt onophoudelijk. Af en toe worden zijn snikken zo luid en krachtig dat hij zijn linkerhand met zichtbare tegenzin moet vrijmaken om de tranen uit zijn ogen te wrijven. De rode vingers hebben vage sporen en groteske vlekken op zijn gebruinde wangen achtergelaten.