Het is mij nog nooit gelukt om een serieus stuk te schrijven. Dat wil zeggen: een stuk zonder ironie, sarcasme, een satirische of badinerende toon of op zijn minst een paar metaforen die, behalve treffend en waar, ook geestig moesten zijn. Geestigheid, ik weet het, roept meestal de associatie op met gooien van slagroomtaarten en rooie clownsneuzen, maar het is nu eenmaal zo dat de waarheid een bijzonder saai en mager gegeven is. Lees de Tien Geboden er maar op na: waarheden als koeien, maar tegelijk de minst bevredigende literatuur ooit geschreven (behalve voor liefhebbers van bellettrie op militaire beveltoon). Geestigheid, of het nu is een gevatte woordkeus, een verbluffende grofheid of een verrassende stelling, is de eerste voorwaarde voor een goed stuk. Alleen maar de waarheid is als brood zonder beleg, nuttig voedsel maar nooit iets om lekker op te kauwen. De naakte waarheid kan zich niet op eigen kracht verplaatsen. Ze heeft een vervoermiddel nodig.