In de keuken huilde een ui. Net niet te horen. Alleen wanneer je dat uitdrukkelijk wilde was het wel te zien. Hij heette Top Sweet-ui. Bloot stond hij te wachten op zijn bruine houten plank. Alsof hij naar de schooldokter moest en onnodig naakt getest op zeker aanwezige kleurenblindheid. Hij was wit, zo wit als een zoete ui. Waar ter hoogte van zijn hoofd, waar dat hoofd niet zat, een stukje was afgesneden. Daar, precies daar huilde hij. Witte druppels uietranen. Ik had het goed voor met die ui.