Javier Marías' titels kunnen zo op de omslagen van de Bouquetreeks, maar dat is bedrieglijk. Ten eerste is wat volgt geen pulp; ten tweede stellen ze soms meer voor dan je zou denken. Zo blijkt de titel van zijn mooiste roman, Een hart zo blank, ontleend aan een regel uit Macbeth. Het spel met een kitscherig soort melancholie waarop de meeste titelkeuzen duiden, hoort bij deze Spanjaard, die begon te schrijven in het postfrancistische tijdperk en die intussen geldt als de belangrijkste moderne auteur van zijn land.