Ik heb vanochtend de hand van een man beetgepakt en hem de dood toegewenst. Zachtjes, en voor de zekerheid in een taal die hij niet kon verstaan. Hoewel ik zeker wist dat hij mijn woorden onmogelijk zou kunnen opvangen, hoopte ik dat ze niet zomaar als steriele klanken in de holte van zijn gehoor zouden afsterven. Zijn gehoor is nutteloos en zijn beide trommelvliezen weren sinds zijn geboorte hardnekkig alle geluiden. Zijn ogen waren op dat moment wijd open en onbeweeglijk, op de muur tegenover ons aan het voeteneind van zijn bed gericht en weerspiegelden de leegte van de kamer. Zijn blik scheerde langs mijn lippen, die hij niet kon zien, langs mijn woorden, die hij niet kon lezen.