07-10-1998
Tovertuin der poëzie
Elders in dit blad wordt de kinderpoëzie aangeduid als een reservaat. Het lijkt mij een plek met een weelderige vegetatie: gedichten en hun bescheidener variant gedichtjes, rijmpjes, versjes, liedjes, bakerrijmen, wiegeliedjes, kietelversjes, doeliedjes. Met niet veel meer variatie dan verzen en gedichten steekt de poëzie voor volwassenen daarbij af als een keurig aangelegde stadstuin. Het besef dat poëzie naast betekenis ook klank, beweging en melodie is, is nergens zo levend als in het domein van de kinderpoëzie. Willem Wilmink - bij uitstek iemand die de band tussen poëzie en muziek graag laat zien - zegt er bijvoorbeeld over: 'Je leest een gedicht zoals je naar populaire liedjes luistert: er zijn een paar woorden die opvallen, die zich vastzetten in je herinnering. Maar als je dan echt belangstelling krijgt, wil je ook weten welke woorden er om die opvallende woorden heen staan.'
Bregje Boonstra
Sommige artikelen zijn online alleen beschikbaar voor vaste-abonnees.
Nog geen abonnement? Klik dan hier om u te abonneren.
Als u wel al een abonnement op de Groene Amsterdammer heeft maar
nog geen gebruikersnaam en wachtwoord, klik dan hier om u te registreren.
Wachtwoord vergeten? Klik hier om deze opnieuw op te geven.
