Elders in dit blad wordt de kinderpoëzie aangeduid als een reservaat. Het lijkt mij een plek met een weelderige vegetatie: gedichten en hun bescheidener variant gedichtjes, rijmpjes, versjes, liedjes, bakerrijmen, wiegeliedjes, kietelversjes, doeliedjes. Met niet veel meer variatie dan verzen en gedichten steekt de poëzie voor volwassenen daarbij af als een keurig aangelegde stadstuin. Het besef dat poëzie naast betekenis ook klank, beweging en melodie is, is nergens zo levend als in het domein van de kinderpoëzie. Willem Wilmink - bij uitstek iemand die de band tussen poëzie en muziek graag laat zien - zegt er bijvoorbeeld over: 'Je leest een gedicht zoals je naar populaire liedjes luistert: er zijn een paar woorden die opvallen, die zich vastzetten in je herinnering. Maar als je dan echt belangstelling krijgt, wil je ook weten welke woorden er om die opvallende woorden heen staan.'