Van de dramareeks Zebra valt het lage kijkerstal (300.000) op. De NCRV is tot 'kwaliteit met groot publieksbereik' in staat. Voor Zebra werden getalenteerde scenarioschrijvers aangetrokken (Ger Beukenkamp kreeg de Lira-prijs voor Ik ga naar Tahiti over graficus Werkman; Alma Popeyus werd genomineerd voor diezelfde prijs vanwege haar oeuvre, waarin VPRO's De tong van de wet). Erik van 't Wout (recent met Madelief en Otje bij Sonja Barend over lust en last van kind-ster zijn - hij was ooit onnavolgbaar een der Q en Q's) blijkt een gedegen regisseur. Bovendien is de opzet van Zebra minder risicovol dan van pakweg voorganger Zwarte sneeuw. Een doorlopend verhaal moet immers meteen aanslaan, kent volop risico kijkers te verliezen wanneer de spanningsboog verflauwt en kent weinig mogelijkheden onderweg nieuwe belangstellenden aan te trekken. Terwijl een reeks met vaste hoofdpersonen maar op zichzelf staande verhalen, op papier wekelijks een nieuwe kans krijgt. Natuurlijk kan een omroep om artistieke redenen voor drama kiezen dat slechts een kleine groep bedient. Maar zo werkt de NCRV niet en zo zit de formule van Zebra niet in elkaar. Die is verwant aan politie-, ziekenhuis- en advocatenseries waarin vanuit bureau, hospitaal en kantoor verhalen worden verteld over beroepsbeoefenaren en hun cliëntèle.