In het begin is het toneel leeg en donker. De eerste zin wordt aarzelend via luidsprekers gezegd: 'Mijn verhaal laat zich het best vertellen in de vorm van een toneelstuk.' Dan komt de sprekende persoon - Erik Scherpenzeel, psychiater - op. Hij heeft een stoel nodig, een toneelknecht brengt een stoel. Voor zijn vrouw wordt ook een stoel gebracht, evenals voor zijn zwager. Marjan, een collega uit de psychiatrie, staat voor een raam, zo vertelt Erik - uit de toneeltoren zakt een muur met een raam. Aan de overkant van de straat staat een jongen met een degelijke herenfiets. Hij geeft een brief af, voor Erik, met een gedicht.