Terwijl ik daar zo stond, te praten met de ui, te roeren in mijzelf, zachte zelfkastijding in de richting van mijn voorstellingsvermogen, ving ik uit de kamer die vroeger nogal eens de huiskamer werd genoemd, alsof het voorgaande al niet genoeg stof voor een ledige namiddag opleverde, enkele klanken op van de inmiddels blijkbaar begonnen Franse les op de BBC. Nogal impertinent werd mij daar, als wel heel eventueel cursist, bevolen de woorden Je n'existe pas na te zeggen.