Het is een van de betere momenten in het recensentenbestaan: met blanco blik een boek van een ongekende auteur openslaan, waarop het door de wol geverfde leeshoofd al na enkele bladzijden de eerste signalen doorgeeft dat er meer rechtop gezeten dient te worden, omdat hier iets bijzonders aan de hand is. En toen giechelde de olifant van Hans Manz is zo'n boekje. De Zwitserse auteur heeft de pensioengerechtigde leeftijd al bereikt, debuteerde in 1968 en is in eigen land en in het Duitse taalgebied bekend en gelauwerd. Op grond van deze giechelolifant lijkt me dat terecht, waarbij direct het illustratieve aandeel van Verena Ballhaus genoemd moet worden, als een niet weg te denken onderdeel van de lezerspret.