Ooit hoorden ze bij elkaar, God en de wetenschap. De wetenschap stond in dienst van God en de kerk en was bedoeld om God te eren, om God groter te maken dan Hij al was, om te laten zien dat God in de schepping, in de schoonheid van de natuur, in de logica van de wetmatigheden duidelijk en dominant aanwezig was. Hij was het begin, Hij droeg het leven en Hij was het grote einddoel. De wetenschap mocht dat geloof onderbouwen en het nog duidelijker maken dan het al was. Wetenschappers deden hun werk 'tot meerdere eer van God'. Kerk en wetenschap waren het hartelijk met elkaar eens en van spanning was geen sprake. Het leven was één, natuur en bovennatuur vielen samen en de redelijkheid van het geloof was bij wetenschappers in goede handen.