Met hem heb ik al jaren een haat-liefderelatie. Ik kan niet zonder hem maar droom van de dag dat ik me voorgoed van hem zal bevrijden. Hij is zwart, zwaar en op het eerste gezicht lijkt hij ietwat vermoeid en versleten. Het liefst druk ik hem continu tegen mijn hart want zolang mijn lijf hem voelt weet ik dat hij me niet ontrouw kan zijn. Dat hij niet weer plots gaat verdwijnen, mij in een afgrijselijke staat van ontreddering achterlatend. Ik heb dit al zo vaak meegemaakt. Uren wachten bij de telefoon met het zweet in de handen. Wie zal hem dit keer vinden en misschien terugbrengen? Ik haat mijn portefeuille. Hij laat me altijd op cruciale momenten in de steek. Tien jaar geleden liet ik even de voordeur open om aan de overkant een pakje sigaretten te gaan kopen. Het was drukkend warm. De straat was verlaten en de oostenwind deed hier en daar wat droge stofwolkjes ontstaan. In de achtertuin speelden de kinderen en op de mantel van de open haard glom zijn zwarte leer. Toen ik een paar minuten later terugkwam speelden de kinderen nog, maar hij was ervandoor gegaan. Hij had een passerende hand bereid gevonden hem op reis mee te nemen. Hij houdt van avontuur, sensaties en gaat het liefst permanent vreemd. Insluipen, zei de politie. Maar ik weet wel beter. Hij is een verleider en laat geen kansen onbenut.