Dat vuur. Enkele honderden mensen stonden te wachten tussen de hekken van de begraafplaats en het water van de Amstel. Toen: Whoeamm!! Twee gigantische vuurzuilen. De hitte sloeg je in je gezicht, ook al stond je op twintig, dertig meter afstand. Iedereen deinsde naar achteren. Het vuur leek wel vijf minuten te branden. Er hoefde geen woord gezegd te worden, dat vuur was meer dan genoeg. Een boodschap, of een teken. Een toespraak op een begrafenis vergeet je, maar die vuren op de begrafenis van Peter Giele zal ik me nog lang herinneren. Het voor een begrafenis toch ongewone gejuich na afloop leek een diep, massaal beleefd gevoel uit te drukken.